سفر کاروان تیم ملی به یاد نهال‌های شهید ایران

ستون آخر- احسان محمدی – وقتی شما این یادداشت را می‌خوانید فقط ۳۵ روز تا آغاز جام جهانی ۲۰۲۶ مانده است. یکی از غیرمتعارف‌ترین جام‌های جهانی. هم از حیث برگزاری در سه کشور و هم به دلیل شرایط ویژه‌ای که ما در آن قرار داریم. میزبان مسابقات ما «آمریکا» است، جایی که رئیس‌جمهور آن روزی حداقل ده بار در مورد ایران توئیت می‌زند، سخنرانی‌ می‌کند، خط و نشان می‌کشد و در میان هاله‌ای از توهمی تمام‌نشدنی می‌گوید «کار آنها را تمام کرده‌ایم!»، اما فردا صبح باز همین چرخه را تکرار می‌شود!

بازیکنان و کادر فنی و اجرایی تیم ملی فوتبال ایران با علم به فضای مسمومی در آمریکا که با آن بیرون از زمین فوتبال مواجه خواهد شد، در مرکز ملی فوتبال دارند خودشان را برای دیدارهای مرحله گروهی مقابل مصر، بلژیک و نیوزیلند آماده می‌کنند. لابه‌لای تنش‌های اقتصادی ناگزیر پساجنگ بر مردم، صدای ریزپرنده‌ها، اخبار تنگه هرمز و … هنوز «جام جهانی» به یکی از ۵ موضوعی که در صدر اخبار ایرانیان قرار بگیرد، تبدیل نشده است اما این اتفاق به زودی می‌افتد. چشم‌ها به سمت این رویداد بزرگ می‌چرخد و هر کلمه‌ای پیرامون تیم ملی ایران بازتاب فوق‌العاده‌ای پیدا می‌کند. هر دانه‌ای که امروز کاشته می‌شود، ۳۵ روز دیگر وقت درو کردن و چیدن آن از راه خواهد رسید.

در جام جهانی به همان اندازه که بازیکنان درون زمین با هم روبرو می‌شوند، بیرون از زمین «جنگ روایت» و مچ‌اندازی رسانه‌ها هم شکل می‌گیرد به همین دلیل هر کلمه‌ای که همراه «تیم ملی فوتبال ایران» به این سفر دور و دراز برود، نقش یک بازیکن کلیدی را ایفا می‌کند.

شعار تیم ملی، نام کاروان، گفت‌و‌گوهای رسانه‌ای بازیکنان، پست و استوری‌های آن‌ها در شبکه‌های اجتماعی و … در این دسته قرار می‌گیرند. در عصر حاکمیت رسانه‌ها آن‌ها میلیون‌ها بار دیده و تکرار خواهند شد و این دقیقاً همان چیزی است که از آن به عنوان «مسئولیت اجتماعی فوتبال» یاد می‌شود.

»میناب ۱۶۸» نامی است که برای کاروان تیم ملی انتخاب شده. اسم یک شهر کوچک در جنوب ایران و یک عدد که وقتی در جام جهانی تکرار شود، رسانه‌ها و حتی شهروندان عادی خارجی که در جریان این جنایت نیستند، این کلمات را جست‌و‌جو خواهند کرد و حتماً قلب هر انسان آزاده‌ای از دیدن و شنیدن آنچه رخ داده مچاله خواهد شد.

ما قربانی جنگی شدیم که در آن خون کودکان معصوممان در لباس مدرسه به زمین ریخت، کودکانی که بسیاری از آن‌ها حتماً دوست داشتند بازی‌های تیم ملی ایران را در جام جهانی ۲۰۲۶ دنبال کنند و حالا کاروان ایران به یاد آن‌ها به این کارزار بزرگ می‌رود. امید که دعای همان بچه‌ها بدرقه راه «ایران» شود.

منبع: روزنامه فدراسیون فوتبال