مستقیم از قطر_دویدن با یوزپلنگ‌های ایرانی(7)روز شما خوش اماراتی‌ها عزیز!

دوحه؛ احسان محمدی- دوشنبه ویدیویی از هواداران امارات پخش شد که در آن ضمن یک جشن خیابانی حسابی برای ایرانی‌ها کُری‌خوانی کردند. نوشتم که این هم یکی از لذت‌های جام است، کُری‌خواندن بدون توهین جانمایه ورزش است. بازی که تمام شد این بار نوبت هواداران ایرانی بود که بر طبل شادانه بکوبند و خیابان‌ها را فتح کنند و به اماراتی‌ها بگویند «شب بخیر! خوش گذشت!»

تیم وقتی خوب بازی می‌کند معلوم است، لازم نیست حتماً الکس فرگوسن بود، حتی مادری که دیشب پشت سر من نشسته بود و داشت به کودک خردسالش آفساید را توضیح می‌‌داد هم مثل یک کارشناس خانگی داشت درباره تاثیر تغییرات ترکیب نسبت به بازی با هنگ‌کنگ حرف می‌زد و متوجه شده بود تیم چقدر با طراوت‌تر از آن شب ناخوب بازی می‌کند.

چهارساعت قبل از بازی به استادیوم اجوکیشن‌سیتی رسیدیم، فضا این باز کاملاً به سود ایرانی‌ها بود، گروه گروه هواداران با تی‌شرت ایران از راه می‌رسیدند، سیمای ایرانی‌ها خیلی وقت‌ها تفاوت اساسی دارد و با کمی دقت می‌شود تشخیص‌شان داد، به ما که می‌رسند پرچم می‌گیرند، با بچه‌های خبرنگار عکس یادگاری می‌گیرند و از اینکه کنار هم جمع شده‌ایم احساس قدرت می‌کنند. همه روی بردن امارات متفق‌القول هستیم، خبرنگار دبی‌الریاضیه می‌پرسد ایران برنامه‌ای برای بازی و جایگاهش در گروه دارد؟ منظورش را می‌فهمم، اینکه مثلاً به امارات ببازیم و به سمتی از جدول برویم که آسانتر است و این قصه‌ها. گفتم ما قصد نداریم از در پشتی برویم و جام را دزدکی به خانه بیاوریم، شما هم می‌دانید ایران چه تیم بزرگ و پرستاره‌ای است، قهرمان این تورنمنت تیمی است که یکی یکی غول‌ها را از سر راه بر‌می‌دارد و از تیمی نمی‌ترسد. برای امارات از بازی امشب خاطره می‌سازیم!

پسر ده دوازده‌ساله‌ای با لباس محلی و کلاه قشقایی به جمع لیدرهای ما اضافه می‌شود، طبل کوچک اما دل بزرگی دارد، وقتی کنار عدنان سرمشوق آبادانی می‌ایستد و با شور طبل می‌زند صحنه شیرینی شکل می‌گیرد.

آفتاب عصرگاهی تند است، اماراتی‌هایی که از کنار ما رد می‌شوند کُری نمی‌خوانند، شاید خودشان هم فهمیده‌اند که دیشب زیاده‌روی کرده‌اند. مثل آهویی که با بی‌احتیاطی پا روی دُم یوزپلنگ گذاشته باشد.

در بازرسی اول خیلی سختگیرانه با ما برخورد می‌کنند، حتی بعضی لباس‌ها را در ایکس‌ری می‌گذارند، چیزی که در مسابقه قبلی رخ نداد، چوب طبل‌ها را باز توقیف کردند، هر بازی ماجرایی داریم اما بالاخره پرچم بزرگ را بردیم داخل که روی سکو پهن کنیم.

بازی در میان هیاهوی ایرانیان شروع می‌شود، امارتی‌ها سکوی کنار ما نشسته‌اند، در تشویق تیم کم نمی‌گذارند اما مسابقه وسط زمین جور دیگری است، تیم مسلط و مطمئن بازی می‌کند، توپ را به چپ و راست می‌برند و گاهی از عمق سردار آزمون استارت می‌زند، مهدی طارمی کاملاً آزاد است و بعضی وقت‌ها می‌آید و از آخرین مدافع ما توپ می‌گیرد، می‌چرخد و در بازی‌سازی به هافبک‌ها کمک می‌کند.

برای نسل ما زوج علی دایی و خداداد عزیزی در خط حمله رویایی بود، یکی روی زمین، یکی روی هوا مهار نمی‌شدند. زوج طارمی-آزمون هم به همین اندازه خطرناکند، ظریف به توپ ضربه می‌زنند و برای هم فرصت خلق می‌کنند، در یک لحظه سردار با پاسی در کلاس جهانی، طارمی را صاحب توپ کرد و ستاره آسیا مگر این فرصت‌ها را از دست می‌دهد. گلللللل برای ایران با یک بغل‌ پای مطمئن.

چند دقیقه بعد علی قلی‌زاده با آن پاهای جادویی گل زد ولی VAR باطل کرد. نیمه دوم هم روال همین بود، تیم به شدن در موقعیت‌سازی عالی عمل کرد اما داور‌ علیه ما پنالتی گرفت و اماراتی‌ها جشن.

آنقدر خیالم از علیرضا بیرانوند راحت بود که به جای صحنه پنالتی به نیمکت نگاه می‌کردم، به عکس‌العمل آنها. از صدای انفجار شادی و دویدین سعید الهویی و مشت‌های گره کرده‌اش تا شادی و بغل کردن‌های روی نیمکت متوجه شاهکار بیرانوند شدم. یک مهار پنالتی دیگر! این پسر آنقدر خوب است که شب صفحه رسمی فیفا ویدیوی مهار پنالتی کریستین رونالدوی او را به مناسبت این مهار پنالتی به اشتراک گذاشت.

باز هم حمله و باز هم گل. پاس سردار، ضربه دیدنی طارمی! به اماراتی‌ها نگاه می‌کنم، سکووتتتت…. دو گل دیگر هم زدیم و هر دو در Var مردود شدند، گل محمد محبی را سختگیرانه داور رد کرد.

امارات گل زد، امید به اردوی این تیم برگشت، آنها به واسطه پیروزی. فلسطین حالا نگران از دست دادن رابه دوم جدول بودند. از دروازه‌شان دفاع می‌کردند که بیشتر گل نخورند و تفاضل‌شان بدتر نشود. هوادارهای ایرانی «خلیج فارس ایران» را فریاد می‌زدندند و پایکوبی شروع شد.

مسلط و قاطع بردیم و بیرون از استادیوم از اجوکیشن سیتی تا سوق الواقف را روی سرمان گذاشتیم. صعود با سه پیروزی پیاپی و شکست دادن امارات.

این پایان کار نیست، مرحله تازه‌ای و دشوارتر حذفی در راه است. عکس شادی پس از گل بچه‌ها را می‌بینم، دارند رو ب دروبین گریه می‌کنند، پاسخ به کُری‌خوانی اماراتی‌ها. چیزی که بدجور به رگ بازیکنان و هوادارانی که صدا از گلویشان در نمی‌آمد برخورد.

کاش سوری‌ها هم کُری بخوانند، اینطور تیم ما جری‌تر می‌شود، گرچه تیمی هستند که گاهی بدجور اتوبوس پارک می‌کنند.

فعلاً برای اماراتی‌های عزیز روز خوبی را آرزو می‌کنیم.